Archief

De relevantie van toeters en bellen

LinkedInDeliciousDelen/Bookmark

Afgelopen week werden wij genoemd in een review op een Amerikaanse website. Met Timo stonden wij in een rijtje van 6 apps die volgens de reviewer goede voorbeelden zijn van prentenboek apps. Het was een rijtje om heel graag tussen te willen staan.

Maar wat opviel was hoe serieus de reviewer te werk was gegaan. De website gaat niet specifiek over kinderboeken of over apps, maar over ‘het kunnen lezen en schrijven’ in een breder vlak. Daarom was de invalshoek bij het commentaar op prentenboek apps nogal anders dan in gebruikelijke reviews. De laatste keer dat de reviewer iets had geschreven over apps, was op 22 november 2010. In het stuk dat o.a. over ons gaat, refereert hij daar aan:

“In a previous post that was motivated by ‘Alice for iPad’ I concluded: It remains to be seen if developers can create interactive picture books that are more than just novelties. If they do, I’m sure that they will help to get some children more excited about reading and literature.”

Helaas, zegt de reviewer als reactie op zijn eigen eerdere constatering, is veel wat hij tegenkomt  - en test met kinderen tussen de 3 en 10 jaar – erg teleurstellend om de volgende redenen:

1. Many developers have spent their time developing the app with fun interactive elements with little regard for the story.

2. Once developers have a programmed app they tend to re-use the code many times (for obvious and unavoidable commercial reasons) with different titles.

3. Many of the interactive elements divert reader attention away from the words and story to the ‘gadgets’.

4. The interactive elements often add little to the reading of the story.

5. The quality of the illustrations and text quality are often poor, few leading writers and illustrators are as yet contributing material for ePicture books (I’m sure this will change).

6. Many developers have failed to use the potential of multimodality to engage and enrich readers.

Het belangrijkste bezwaar dat wordt genoemd (punten 1 en 4), is mij uit het hart gegrepen. Ik heb er ook wel over geschreven op Futurebook. Niet het apparaat bepaalt het maken van de app, nee, de maker en het verhaal zijn leidend. Doel en middel worden vaak verward. Een goede iPhone of iPad app is niet een toverdoos vol trucjes, het is wel een toverdoos met relevante trucjes. Interactiviteit, animatie en audio moeten het verhaal versterken, maar nooit zomaar een leuk trucje zijn. Dat is waar wij ons met de rijke apps die we maken, mee willen onderscheiden.

Over het hergebruik van de codes en de scripts (2) ben ik het niet geheel eens met de reviewer. Ik vind dat niet ongeoorloofd, mits zo gedaan dat een gemiddelde lezer het niet opvalt. En het is in mijn ogen ook geoorloofd om een vast template te gebruiken waarmee je een serie vergelijkbare apps kunt maken. Sterker, wij hebben zelf vergevorderde plannen om zo’n serie te maken. Maar eerlijk is eerlijk, een vast template is goed te gebruiken voor eenvoudige apps, maar zijn minder geschikt voor het maken van echte interactieve en geanimeerde juweeltjes onder de (prenten-)boek apps.

Punt 3 heeft vooral betrekking op het educatieve aspect. Als je een prentenboek app maakt, is het educatieve aspect belangrijk. Spelend leren moet het uitgangspunt zijn. Je kunt natuurlijk een louter verstrooiiende boek app maken, maar gelet op de leeftijd van de prentenboek doelgroep is dat niet zoals wij willen werken.

Punt 6 lijkt in tegenspraak met het ‘toeters en bellen’ bezwaar, zoals genoemd in de punten 1 en 4, maar is het niet. Als je namelijk goed gebruik maakt van de mogelijkheden die smartphone en tablet bieden om de verschillende zintuigen van het kind te bereiken, zal dat het verhaal juist versterken.

1 comment to De relevantie van toeters en bellen

Leave a Reply

 

 

 

You can use these HTML tags

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>


five + 4 =